Goed 75 jaar na het begin van de steenkool-exploitatie kwam er een einde aan. Jammer genoeg was de economische groei van de mijnstreek echter slechts gebaseerd op één pijler: de mijnbouw. Toen er in de jaren '60 aan die pijler werd gezaagd, wankelde de regionale economie dan ook behoorlijk. Eind 1965 was het eind in zicht, veel mijnen draaiden toen al met verlies en de rol van de steenkool uit Limburg werd steeds meer overgenomen door goedkopere kolen uit het buitenland en aardgas uit Groningen.

Het bezoek van minister Den Uyl van Economische Zaken op 17 december 1965 aan Heerlen markeerde eigenlijk het eind van een tijdperk. In de stadsschouwburg verdedigde de minister de mijnnota van het kabinet Cals waarin werd gesproken over de onvermijdelijke sluiting van de mijnen en de noodzakelijke zoektocht naar vervangende werkgelegenheid voor tienduizenden mensen. Het kabinet trok hiervoor een meerjarenplan en miljoenen guldens uit de kast. Een journalist van het Limburgs Dagblad - zéér onder de indruk van het belang van dit historisch moment - vergeleek de situatie waarin Oostelijk Zuid-Limburg verkeerde zelfs met de watersnoodramp van 1953 in Zeeland!